Wycieczka do Chin

Chengde, zespół pałacowo-ogrodowy, leży w prowincji Hebei. Niegdyś stanowił on letnią rezydencję rodzinną cesarzy z dynastii Qing. Zbudowany został w jej najlepszym okresie podczas rządów cesarzy: Qianlonga i Kangxi. Otoczona górami w północnych Chinach rezydencja była doskonałym miejscem wypoczynkowym rodziny cesarskiej, kiedy temperatury w Pekinie były zbyt wysokie. O budowie pałacu zadecydowały także względy topograficzne i zdrowotne.
Zespół pałacowo-ogrodowy zajmuje obszar 564 m?, co stanowi prawie połowę obszaru miasta. Jest otoczony murem o długości 10400 m. Budowa rozpoczęta została przez cesarza Kangxi w 1703 r, a zakończono ją w czasie panowania cesarza Qianlonga w 1790 r. W skład zespołu pałacowo-ogrodowego wchodzi ponad 100 budowli. Wyraźnie zaznaczony jest podział na część pałacową i część ogrodową, przez którą przepływa niewielka rzeka Rehe (Jehol).
Przez prawie 100 lat pałac stanowił drugie centrum administracyjne i polityczne kraju dynastii Qingów. Na wschód od głównego pałacu znajdują się: Wschodni Pałac i ?Song He Zhai? (Gabinet Żurawia i Sosny), w których mieszkały cesarzowe i konkubiny cesarza. Na północ od pałacu znajduje się jezioro z ośmioma wysepkami o powierzchni 430 tys. m?. Budowle wraz z jeziorem wyglądem mają przypominać tereny w górnym biegu rzeki Yangzi. Przykładem może być tu Yanyulou (Wieża Mgły i Deszczu), będąca kopią wieży na jeziorze Nanchu w Jiaxing w prowincji Zhejiang.
Na zewnątrz zabudowań pałacowych stoi w półkolu 11 wspaniałych świątyń. Świątynie lamaistyczne (8) nazywane są na ogół ?Ośmioma Zewnętrznymi Świątyniami?. Aż 7 z nich przetrwało w stanie nienaruszonym. Wszystkie prezentują odmienne style architektoniczne (mandżurski, mongolski, Han). Do najbardziej znanych należy m.in: Świątynia Puning (Powszechnego Spokoju). Nazwa została zapożyczona od klasztoru tybetańskiego, który był zaprojektowany zgodnie z buddyjskim poglądem na świat. W środku świątyni znajduje się Pawilon Dacheng (Mahayana), który ma symbolizować buddyjską górę Sumeru, będącą według wierzeń buddyjskich środkiem świata. Sale znajdujące się po 4 stronach Pawilonu symbolizują 4 wielkie kontynenty. W środku znajduje się najwyższa na świecie rzeźba Buddy o 42 ramionach (liczy ponad 22 m wys.).
Inną ciekawą świątynią jest Świątynia Putuo Zhongcheng, zwana ?Małym Pałacem Potala”. Zbudowana została w 1770 roku dla uczczenia 60 urodzin cesarza Qianlonga. Inne świątynie to: Świątynia Anyuan i Świątynia Xumi Fushou (Szczęścia i Długowieczności). Budowle te świadczą o wzajemnym oddziaływaniu na siebie różnych grup etnicznych i wyznaniowych w Chinach. Świątynie używane były przez przedstawicieli różnych narodowości, którzy przybywali na audiencję do cesarza. Kompleks pałacowo-ogrodowy stanowi doskonałe połączenie architektury z chińską sztuką ogrodnicząpółnocnych i południowych Chin.

Miasteczko Pingyao w prowincji Shanxi bardzo podobne jest do miasta Lijang. Od momentu wprowadzenia podziału administracyjnego w Chinach jest siedzibą powiatu (221 r. p.n.e.). Zbudowane zostało ponad 2 tys. lat temu jako baza wojskowa, a przebudowano je w 1370 r. Dzisiejsze pozostałości Pingyao są doskonałym przykładem architektury tamtych czasów.  Miasteczko prezentuje kulturę narodu Han.
Turyści zwiedzający miasto przenoszą się w czasy dynastii Ming (1368-1644) i Qing (1644-1911). Miasto tak wyjątkowo zachowało swe historyczne cechy, że można bez trudu prześledzić jego rozwój kulturalny, społeczny, religijny i ekonomiczny na przestrzeni dziejów. Wielu mieszkańców Pingyao mieszka w zabytkowych domach zbudowanych przez ich przodków. Wspaniale zachowane miasto zachwyca murami miejskimi, sklepami, świątyniami, urokiem starych uliczek i domami mieszkalnymi. W drugiej połowie XIX w. stało się jednym z głównych centrów finansowych ówczesnych Chin. W mieście przedstawicielstwa swoje utrzymywało wiele chińskich firm. Pozostałością tamtych czasów jest zwyczajowa nazwa głównej ulicy określanej mianem azjatyckiego Wall Street. W XIX w. Pingyao nazywano także ?Małym Pekinem?.
Zlokalizowane w środkowej części prowincji Shanxi miasto posiada historię liczącą ponad 4 tys. lat. Legenda głosi, że Yao Wielki, mityczny bóg-król Chin (ok. 2300 p.n.e), uzyskał w nim swój tytuł. Według legendy, mur miejski (Zhenguo) zbudowany został między 827 p.n.e. a 782 p.n.e., kiedy król Ji Jing (Zachodnia Dynastia Zhou 1122 p.n.e.-770 p.n.e.), wysłał swe wojska, aby chroniły granic państwa.
Obecny mur jest jednym z największych i najstarszych w Chinach. Jego rozbudowa miała miejsce w 1370 r. Obwód muru wynosi 6200 metrów, wysoki jest na 6-10 m, a szeroki na 3-6 m. Do miasta wchodzi się przez 6 bram. Przed napastnikiem mur dodatkowo zabezpieczony był fosą (4 m głęboka i 4 m szeroka) i 4 basztami.
Konstrukcja starego miasta opiera się na starożytnych kanonach urbanistycznych. Miasto zbudowane jest na planie kwadratu. Wszystkie ulice przecinają się prostopadle. Główna ulica biegnie z północy na południe rozdzielając miasto na 2 części, z wieżą miejską po środku. Główne budowle rozmieszczone są zgodnie z określonym porządkiem architektonicznym. Możemy zobaczyć świątynię boga miasta, ratusz miejski, świątynię Konfucjusza oraz Guandi poświęconą mitycznemu herosowi Guan Yu, świątynię taoistyczną Qingxu, a także wiele świątyń buddyjskich.
Starożytne miasto nazywane było miastem żółwia. Patrząc z lotu ptaka na układ głównych bram i ulic można wyobrazić sobie kształt tego zwierzęcia. W starożytnych Chinach żółw był bowiem symbolem pokoju i długowieczności. Dzisiejsze Pingyao przyciąga wielu turystów jak również ludzi biznesu. Zajmuje obszar 2.25 km? i liczy ok. 25 tys. mieszkańców. Obecnie władze lokalne planują wyprowadzenie z obrębu starego miasta wszystkich przedsiębiorstw i instytucji, celem stworzenia skansenu historycznego. Problemem miasta jest słabo rozwinięta baza hotelowa, ale to nie zniechęca turystów. Dodatkową atrakcję Pingyao  stanowi odbywający się tu rokrocznie znany festiwal fotograficzny.

Góra Lushan znajduje się w północnej części prowincji Jiangxi. Góra zwrócona jest na północ rzeki Yangzi. Na wschodzie graniczy z jeziorem Poyang (największe jezioro słodkowodne w Chinach). W całym paśmie górskim wyróżnić można aż 99 szczytów. Największy z nich, Dahanyang, wznosi się na wysokość 1474 m n.p.m. Wokół góry cały czas unoszą się gęste chmury i mgła.
Mówi się, że trudno jest przez to poznać jej prawdziwe oblicze. Ten malowniczy krajobraz stał się inspiracją dla wielu poetów chińskich. Opis fantastycznych wodospadów, porównywanych do Drogi Mlecznej, zawdzięczamy Libaiowi, poecie z dynastii Tang. Na terenie całego Parku Lushan znajdują się 22 wodospady, 18 rwących potoków górskich, 14 jezior i sadzawek. Największą atrakcję stanowi wodospad Wiosna w Trzech Rzędach (wys. 155 m). Jak mawiają Chińczycy: ?Jeśli nie będzie wodospadu, to nikt już nie odwiedzi góry Lushan?.
Poetą, który specjalnie zachwycał się mgłą nad Górą Lushan był Su Dongpo, tworzący w okresie Północnej dynastii Song (1036-1101). Szczególnieurocze wrażenie sprawiła mu obserwacja ze szczytu góry wchodu słońca. W IX w. inny poeta z dynastii Tang, Bai Juyi, zachwycił się niezliczoną ilością kwitnących kwiatów brzoskwini. Miejsca, gdzie poszukiwał swojego natchnienia nazwał ?Ścieżką Kwiatów?. Teraz znajduje się tam park, którego dodatkową atrakcją są geologiczne ślady pozostawione przez lodowiec sprzed 2 mln lat.
O atrakcyjności góry Lushan i Parku Narodowego nie stanowią tylko przecudne widoki, ale także ciekawe miejsca godne zwiedzania. Świątynia Wschodniego Lasu usytuowana jest u podnóża zachodniego stoku góry. Zbudowana została w 384 p.n.e. w okresie Wschodniej Dynastii Jin. Poświęcona jest buddyjskiej Sekcie Lotosu. Sekta Lotosu od czasów dynastii Tang jest również bardzo popularna w Japonii.
W pobliżu góry rozpościera się dolina Wulaofeng (nazwa pochodzi od wzgórza Pięć Starych Mężów). Znajduje się tam Akademia Jaskini Białego Jelenia. Została założona w okresie dynastii Tang (IX w.) i była jednym z głównych ośrodków szkolnictwa wyższego w Chinach. Wykładano w niej na bardzo wysokim poziomie przede wszystkim nauki Konfucjusza. Założyciel akademii hodował białego jelenia i stąd jej nazwa.
Góra Lushan stanowi doskonałe miejsce dla letniego wypoczynku. W latach 1959 i 1971 członkowie KPCh odbywali tu swoje zjazdy plenarne.

Shenyang leży w prowincji Liaoning, w północno-wschodnich Chinach.
Do naszych czasów przetrwały tylko dwa pałace chińskich cesarzy: słynne ?Zakazane Miasto? w Pekinie oraz znacznie mniejszy pałac w Shenyang. Każda z budowli reprezentuje inny styl architektoniczny. Pałac w Shenyang zbudowano dla pierwszych władców państwa mandżurskiego, Nurchaczego (1559- 1626) i jego syna Huangtaiji (1592- 1643). W 1644 roku Mandżurom udało się zdobyć dla siebie tron cesarski i założyć w Chinach nową dynastię Qing, panującą aż do 1911roku.
Pierwszy cesarz Shunzi (1644- 1661) początkowo rządził państwem z Shenyang. Dopiero po podporządkowaniu sobie całych Chin i przyłączeniu nowych terytoriów na południu, cesarską rezydencję przeniesiono na stałe do Pekinu. Jednak Pałac w Shenyang nie został całkowicie zapomniany. Kolejni cesarze z dynastii Qing rozbudowywali go i - obok  oryginalnych  budowli w  stylu mandżurskim - powstawały nowe w stylu mongolskim i Han.
Architektura w Shenyang pozwala lepiej poznać mentalność mandżurskich władców. Na przykład,  z szacunku i obawy przed gniewem przodków syn, zamiast wykorzystać salę tronową ojca, budował dla siebie nową.  W ten sposób, w przeciwieństwie do Pekinu, zamiast jednego pawilonu, z symbolizującym władzę cesarza jasno-żółtym dachem, w Shenyang powstały aż trzy.

W ?Zakazanym Mieście? najważniejsze budynki przeznaczone dla cesarza górują nad resztą kompleksu, co miało dodatkowo podkreślać potęgę ?Syna Niebios?. Natomiast w Shenyang budowano kierując się głównie względami bezpieczeństwa i dlatego najwyższe są pawilony mieszkalne. We wschodniej części kompleksu w Shenyang usytuowane są najwspanialsze budowle, w tym ośmioboczny Dazheng Dian, pawilon, w którym znajduje się tron pierwszego cesarza z dynastii Qing, Shunzi. W centralnej części mieści się natomiast Chongzeng Dian, skąd Huangtaji rządził państwem i gdzie przyjmował również dyplomatów. Najpóźniej powstała zachodnia część pałacu, zbudowana pod koniec XVIII wieku przez cesarza Qianlong (1711- 1799), w której najważniejszą budowlą jest biblioteka Wenshuo Ge.  Niedawno odnowiony pałac w Shenyang otwarty jest dla zwiedzających. Można w nim obejrzeć wystawę zabytkowych mebli, malarstwa i militariów.

Wszystkim osobom wybierającym się w podróż do Chin życzymy szczęśliwej podróży oraz niezapomnianych wrażeń. Oczekujemy także na Państwa sugestie dotyczące innych informacji, jakie chcieliby Państwo  znaleźć w  dziale poświeconym podróży do Chin a które mogłyby okazać się przydatne dla osób wyjeżdżających.
Jadąc do Chin, tak odległego dla nas Europejczyków kraju, zastanawiamy się, co wziąć ze sobą w podróż. Odpowiedź jest prosta: im mniej, tym lepiej. Bardziej opłaca się kupić coś w razie potrzeby niż wyrzucać rzeczy, które i tak nam się nie przydadzą. W razie podróży po Chinach należy kierować się przede wszystkim zasadą, by nasze bagaże były jak najmniejsze. Poniżej zamieszczamy informacje na temat najpotrzebniejszych rzeczy i wyposażenia niezbędnego w czasie podróży.